به‌گزارش قدس آنلاین، این روزها مواضع متناقض جنگ‌طلبان واشنگتن و تل‌آویو، نشانه‌های متناقضی از جنگ و صلح را به نمایش گذاشته‌اند. ترامپ از امکان پایان سریع جنگ سخن می‌گوید و نماینده‌اش از امتداد یک‌ساله جنگ. همزمان گزارش‌هایی از آماده‌سازی طرح‌های تازه حمله آمریکا و اسرائیل به ایران منتشر می‌شود و تحرکات لجستیک در منطقه و جولان تمرینی جنگنده‌های اسرائیلی در آسمان عراق.
در حالی که مذاکرات به تصریح طرفین متوقف شده، طرح یک هفته‌ای ایران همچنان روی میز میانجی‌هاست و در همین حال از یک سو محدودیت‌های سیاسی انتخابات آمریکا و اسرائیل مانع تصمیم‌گیری فوری برای از سرگیری جنگ معرفی می‌شود و از سوی دیگر چشم‌انداز ناکامی در همین انتخابات‌ها ممکن است جنون تشدید تنش را زنده کند و جنگ به دستاویزی برای تغییر موازنه سیاسی داخلی دشمن تبدیل شود.این مواضع و گزارش‌های متناقض لزوماً یکدیگر را نقض نمی‌کنند؛ چه‌بسا دشمن نیز در برزخ این تصمیم باشد و همزمان با آماده‌سازی گزینه نظامی و استفاده از فشار برای گرفتن امتیاز، راه‌های برون‌رفت را سبک‌سنگین کند. اما تجارب ماه‌های اخیر و شواهد میدانی نشان می‌دهند چنین جنگی دیر یا زود به وقوع خواهد پیوست و باید برای بدترین سناریوها آماده بود. وقتی نشانه‌های جدی جنگ دیده می‌شود، نمی‌توان به نشانه‌های صلح خوشبین بود و امنیت کشور را بر چنین احتمالاتی بنا کرد.
در حالی که در فضای سیاسی اسرائیل، از جنگ وجودی گفته می‌شود و رقابت بر سر برتری نظامی و تکرار تجاوزها و نحوه نابودی ایران است، در این سوی میدان نمی‌توان از مذمت جنگ بی‌پایان گفت و رقابت وارونه‌ای بر سر صلح و سازش پدید آورد. رویکردی که نه‌تنها صلح نمی‌آورد، بلکه کشور را زیر سایه جنگ نگاه می‌دارد و درگیر جنگی بی‌پایان خواهد کرد.
مردم ما هم که به‌تازگی دو جنگ سنگین را از سر گذرانده‌اند، به درک روشنی از این جنگ وجودی رسیده‌اند. نشانه‌اش را در قریب هشت ماه حضور مردمی می‌توان دید و حفظ سنگر خیابان در همه فراز و فرودهای جنگ و صلح و تنش و مذاکره و پرشور شدنش در اوج تهدیدهای دشمن. مردم فهمیده‌اند که برای صلح، باید به استقبال جنگ رفت و میدان مبارزه را خالی نکرد. شعله‌های چنین جنگی تنها با بازدارندگی و موازنه قدرت فروخواهد نشست. واقعیتی که با تکرار وعده پاسخ و تهدید اقدام متقابل ساخته نمی‌شود. دشمن باید پیش از تصمیم به حمله، تصویری روشن از حداقل هزینه‌ها و عواقب تجاوز داشته باشد و نشانه‌های اراده و توان اجرای آن را نیز ببیند. دشمن باید بداند که حمله محدود الزاماً به نتیجه محدود منتهی نمی‌شود و نمی‌تواند بدون پذیرش پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیر، جنگ را آغاز و در زمان دلخواه متوقف کند.
علاوه بر این آمادگی برای اقدام پیشدستانه نیز می‌تواند بخشی از گزینه‌های دفاعی روی میز کشور باشد. وقتی تهدیدی در حال تبدیل شدن به خطری قریب‌الوقوع است، کشور باید از نظر تصمیم‌گیری، آمادگی و توان دفاعی برای جلوگیری از تحمیل ابتکار عمل دشمن آماده باشد. بازدارندگی معتبر به دشمن نشان می‌دهد که تجاوز، دستاوردی متناسب با هزینه‌هایش نخواهد داشت و نمی‌تواند زمان، میدان و دامنه درگیری را یک‌طرفه تعیین کند.
خبرنگار: محمد ولایی
نظر شما